Sabahattin Ali, edebiyatımızda okurla en sahici bağı kurabilen yazarlardan biri. Onu okurken çoğu zaman bir yazarın satırlarıyla değil, içini döken bir insanın sesiyle karşılaşırız. 1907'de başlayan ve ne yazık ki kısa süren hayatına rağmen, geride hâlâ konuşulan, hissedilen ve yeni kuşaklara ulaşan eserler bırakmıştır. Sabahattin Ali, insanın iç dünyasını anlatırken süslü sözlere ihtiyaç duymayan, en sade cümlelerle en derin duyguları hissettirebilen bir yazardır. Onun metinlerinde kendimizden bir parça bulmamız bu yüzden hiç zor değildir.
Kürk Mantolu Madonna ise tam da bu yüzden yıllardır elden ele dolaşan, her okunuşta başka bir yönüyle insanı yakalayan bir roman. İlk bakışta bir aşk hikâyesi gibi görünse de, aslında çok daha fazlasını anlatır: Anlaşılma isteğini, içe atılan duyguları ve çoğu zaman dile getirilemeyen yalnızlığı… Raif Efendi'nin sessizliği, belki de çoğumuzun hayatının bir döneminde hissettiği ama ifade edemediği duyguların bir yansımasıdır. Maria Puder ise alışılmışın dışında bir karakter olarak, hem güçlü hem de kırılgan yanlarıyla hafızada yer eder.
Bu romanı özel kılan şey, büyük olaylardan çok küçük ama derin hislere odaklanmasıdır. Sabahattin Ali, okuru zorlamadan, abartıya kaçmadan, sanki yanımızda oturuyormuş gibi anlatır hikâyesini. Bu yüzden kitap bittiğinde geriye sadece bir hikâye değil, içimizde yankılanan bir duygu kalır.
Elinizdeki bu kitap, belki ilk karşılaşmanız olacak, belki de yıllar sonra yeniden bir buluşma… Ama hangi sebeple okursanız okuyun, "Kürk Mantolu Madonna"nın size kendi içinizden bir kapı aralayacağını söylemek yanlış olmaz. Çünkü bazı kitaplar okunup bitmez; insanın içinde yaşamaya devam eder. Bu roman da tam olarak onlardan biri.
SONER DURSUN
