Son Johanna Morrigan. É 1995. Teño dezanove anos e vivo no epicentro do Britpop. Viva Blur! O meu amor platónico, John Kite, está ocupado co seu exitoso disco, coa súa xira mundial, as drogas e unha crise nerviosa. Así que me entreteño co cómico Jerry Sharp. Vaia cagada. “É un vampiro”, advirte a miña amiga Suzanne. “Un deses homes que destrúen as mozas brillantes. Un c****n.”